George Grard (1901-1984) wordt algemeen erkend als één van onze grote Belgische beeldhouwers. Grard is zijn hele leven trouw gebleven aan één thema: de liefde voor het vrouwelijk naakt. Reeds in zijn jeugdwerken blijkt dat hij zijn creativiteit concretiseerde via de studie naar model. De nauwe samenwerking tussen kunstenaar en model zou een constante blijven. De evolutie binnen zijn werk is allesbehalve spectaculair: binnen een bewust gekozen beperking opent zich een gevarieerde en verstilde wereld van zittende, liggende en staande figuren.

In de woelige jaren '30, '40, en '50, toen de strijd tussen figuratief en abstract heftige discussies uitlokte, bleef Grard overtuigd van de weg die hij ingeslagen was. In 1962 schreef hij in een korte inleiding dat hij weinig afwist van de strijd tussen groepen en scholen: Ik bekijk dat allemaal van ver. Het leven zelf interesseert me meer. Het is uit het leven dat ik heb geput. Deze eenvoudige woorden typeren hem en weerspiegelen zijn consequente houding.

In de jaren '30 ging Grard naar de kust, hij werd er verliefd op het licht en bleef er werken tot aan zijn dood. In zijn kielzog volgden kunstenaars als Pierre Caille, Paul Delvaux en anderen zodat men later sprak over de "School van Sint-Idesbald".

Als we George Grards levenswerk overschouwen, valt op dat hij tot midden de jaren '50 werkte met een volrond vrouwentype: De waternimf of Naiäde. Het zijn deze beelden die bij velen reminiscenties oproepen aan volrijpe vruchten. Kunsthistorici hebben in deze beelden de mediterrane sfeer teruggevonden die ze kenden door het werk van A. Maillol. Grard zelf voelde meer verwantschap met de sensuele beelden van A. Renoir.

In 1957 werkte Grard een maand in Kongo: de Afrikaanse Anasthasie inspireerde hem tot zijn De Grote Afrikaanse, een rechtopstaande uitgelengde slanke figuur. Dit beeld is een keerpunt en betekende de overstap naar een nieuw vrouwentype. Deze uitgelengde gestaltes keren in de jaren '60 en '70 terug binnen een reeks figuren waarin Grard zelf verwijzingen ziet naar de natuur: voor een staande figuur durf ik nu denken aan een boom, voor een ineengebogen vorm aan een berg en voor een liggende figuur aan het water. Daarom kan een werkje van dertig centimeter de zee als titel dragen.

Grard is geen beeldhouwer in de letterlijke zin van het woord: aanvankelijk modelleerde hij de klei, later werkte hij vooral in gips. Met vijlen en raspen herwerkte hij de vorm tot hij de juiste spanning bereikte. Via een tussenstap in was werden de beelden vervolgens in brons gegoten. In de manier waarop Grard zijn bronzen bewerkte, zien we een verschuiving in de jaren '60. In tegenstelling tot donkere patines met een gladde textuur zien we later een geaccidenteerd oppervlak met een ruwe geut die meer contrastwerking toont tussen lichte en donkere vlakken.

Eind de jaren '70 kreeg de beeldhouwer te kampen met gezondheids problemen. Het werken in gips en op grote formaten viel hem steeds moeilijker en hij begon meer en meer te tekenen. Uit deze reeks tekeningen waarin we een vrijere en expressievere interpretatie van het levend model zien toont de Stichting een selectie.

Monumentale beelden in België

Beelden op kleiner formaat

• Werken in de verzamelingen van de Musea te Antwerpen, Brussel, Doornik, Luik, Oostende, Verviers
• Werken in de verzamelingen van de Vlaamse en de Franse Gemeenschap
• Werken in privéverzamelingen