ZOMER 2001
Chantal Grard, hommage aan George Grard:

De Stichting George Grard heeft als creatief en educatief centrum aandacht voor actuele beeldhouwkunst.

Na Johan Tahon & Johan Parmentier toonde de Stichting in de zomer van 2001 sculpturen van Chantal Grard.
In 2001 vierde de Stichting de honderdste verjaardag van de geboorte van George Grard (1901-2001). Dit leek een geschikt moment om plaats te maken voor sculpturen en installaties van zijn dochter, Chantal Grard (°1970).

Voor Chantal Grard vormen levende organismen het uitgangspunt van haar plastisch werk. In de zachte glooiende vormen die haar sculpturen domineren voelen we afwisselend verre en concrete verwijzingen naar menselijke rondingen, groeistadia van mens, dier of plant. Vormelijk zijn deze sculpturen een vervolg op de fragmentarische afgietsels die ze in de voorbije jaren van zichzelf maakte, zie Traces uit 1996. Inhoudelijk gaat ze verder: recent werk omvat meervoudige verwijzingen naar ontluiken, groeien, evolueren, het zich richten naar licht en warmte. Op een subtiele en sensuele manier formuleert zij een persoonlijk antwoord op het oeuvre van haar vader George Grard, ook hij werkte vanuit een diepe liefde voor het leven.

Chantal Grard creëert suggestieve vormen waarmee zij de toeschouwer wil aanzetten tot reflectie over de cyclus van het leven. Thema's als vruchtbaarheid en groei, uitzetten en krimpen maar evenzeer de tegenpolen: rotten, afsterven, sterven... Ook begrippen als mannelijk/vrouwelijk, agressiviteit/sensualiteit, dominantie/tederheid spelen mee. Als beeldhouwster wil ze de toeschouwer niet te veel sturen: verschillende interpretatie-mogelijkheden staan open. Eenieder kan vanuit zijn gevoelswereld vormen herkennen, sferen aanvoelen en z'n eigen fantasie laten werken. De beelden van de voorbije jaren situeren zich in een boeiend spanningsveld tussen abstract en figuratief. Citeren we Henry Moore: Alle kunst is in zekere zin realistisch en abstract tegelijk. Niet van abstracte kwaliteiten houden of niet van realiteit houden is niet begrijpen waar beeldhouwkunst en kunst over gaan. Ik zie geen enkele reden waarom realistische kunst en puur abstracte kunst niet samen en tegelijk kunnen bestaan, zelfs in dezelfde kunstenaar op hetzelfde moment.

Chrysalis | gips | 2001

Met Allucigenia (lente 1999) wordt verwezen naar allereerste vormen van leven, oervormen van groeien. Door verschillende versies van eenzelfde werk samen te brengen in een horizontale versus verticale opstelling, speelt Chantal Grard bewust in op de ruimte waarin ze een werk plaatst. Chrysalis (zomer 2000) herinnert aan groeifases van larven. Hier worden bijna identische volumes op verschillende formaten in een installatie samengebracht waardoor de sculpturen elkaar versterken en het geheel een grotere aanwezigheid krijgt.

Met het oog op deze zomertentoonstelling werkte Chantal Grard aan een reeks sculpturen die directer verwijzen naar de menselijke anatomie en vruchtbaarheid. De reeks Female onderzoekt tegelijkertijd de relatie tussen de binnen/buitenvlakken van een sculptuur, een thema dat reeds verkende bij Etherial Body (1998). De interesse ontstond uit de confrontatie met de negatiefmallen die beeldhouwers gebruiken om beelden vanuit klei naar gips om te zetten. Ook hier duiken weer parallellen op met de menselijke voortplanting, denk aan het omvattende van de baarmoeder enz.

Chantal Grard werkt in klei, gips, paraffine, was en brons. Elk materiaal heeft zijn eigenheid en biedt de beeldhouwer specifieke mogelijkheden. Contrasten tussen ruwe en gladde oppervlaktes blijven een interessepunt. Het is vanuit het leven zelf, in al zijn volheid en kracht, dat de beeldhouwster materialen, vormen en ideeën samenbrengt waardoor zij zich kan uiten en engageren.