ZOMER 2000
George Grard - Johan Parmentier, ontmoeting:

De Stichting George Grard is een educatief centrum rond beeldhouwkunst en organiseert elke zomer een aanvullende tentoonstelling rond actuele kunst.

In 2000 toonde Johan Parmentier (°1952) sculpturen in Doornikse en Balegemse steen, blauwe hardsteen, brons en tekeningen. De sculpturen werden opgesteld in de tuinen en de expo-ruimtes van de Stichting en creëerden aldus een sculpturale dialoog met het oeuvre van George Grard.

Over de sculpturen van Johan Parmentier schreef Jo Dustin:

Eind jaren tachtig, begin jaren negentig gaf Johan Parmentier, bijzonder sober en nauwgezet, een andere gedaante aan blokken blauwe hardsteen. Het feit dat hij in zijn compacte ruimtelijkheid koos voor geometrische strofen zonder overbodige ornamentiek, maakte hem nog niet tot een beoefenaar van een droge minimale kunst waarin de fundamentele menselijke emotie ontbrak. Zijn opgerichte sculpturen vulden de ruimte met een grote stelligheid en straalden in hun koppige ondoorlatendheid een warm aura uit dat verwees naar de spiritualiteit van de architecturale structuren in de romaanse kunst. Met nauwgezette toewijding hamerde hij de huid van zijn werken met de beitel en suggereerde hij een vorm van tastbare en broederlijke benadering.

Maar vandaag verkiest Johan Parmentier een andere plastische werkwijze die niet totaal met vroeger breekt, doch zijn dialoog met de steen grondig wijzigt. Parmentier is minder en minder met transformatie begaan. Hij bewerkstelligt een fusie met de textuur van het oorspronkelijke materiaal, hoewel hij zijn ingrepen die hun reliëf, hun insluitsels van menselijke ontwikkeling aan de steen opdringen, nog steeds zorgvuldig opbouwt. Maar het is de gevonden steen, de gekozen steen die uiteindelijk bepalend zal zijn voor de definitieve vorm van het beeld dat niet langer verticaal wordt uitgewerkt. De steenfragmenten horen per gekliefd duo of trio samen en tonen de binnen- en buitenkant van hun stenen densiteit, van hun opengewerkte scharnier-verbindingen, terwijl de gehouwen blokken, ondanks hun gescheiden toestand, inspelen op hun negatieve en positieve ritmes en zo gekruiste voren en traptreden suggereren die de grote vlakken van de oerkorsten tot leven wekken. De recente sculpturen van Johan Parmentier liggen op de vloer als onlosmakelijk verbonden eilanden die in hun ruwe, avontuurlijke geologie de geritmeerde oneffenheden van de heel beteugelde vervoering van de kunstenaar verbergen. Hier ontstaat een verstandhouding tussen de nog opstandige natuur en de geometrische cadanzen van de beeldhouwer. En het is de dichterlijkheid van de overgangen die ons boeit. Zo sluit de beschaafde wereld langzaam en amper voelbaar vrede met de eeuwige vruchtbare chaos.

Atelierzicht		Twee stenen, horizontaal - verticaal blauwe hardsteen | 1999 | H. 90 cm