George Grard had in zijn laatste wilsbeschikking zijn echtgenote de opdracht toevertrouwd om nauwlettend toe te zien op het verderzetten van zijn werk. Hij vroeg haar om elk bronzen exemplaar dat gegoten wordt persoonlijk te controleren. Mevr. Van Mieghem is zelf werkzaam als beeldhouwer en werkte met haar man mee aan het omzetten van de gipsen beelden naar bronzen exemplaren, bijgevolg is zij goed ingelicht over de strenge eisen die haar man stelde. Het is vanuit bovenvernoemde bezorgdheid dat er besloten werd om aan de Stichting George Grard een eigen gieterij toe te voegen.

Het belang en de rol van een eigen gieterij kan als volgt verklaard worden: eigen aan de beeldhouwkunst is het feit dat klei of gips veelal geen eindmaterialen zijn maar een uitgangspunt vormen voor een omzetting naar brons. George Grard hechtte veel belang aan de kwaliteit van de brons. Dit zette hem ertoe aan over te stappen van de techniek van het zandgieten naar de verloren-was-techniek. Dat dit hem vanaf de jaren '50 verplichtte om een aantal maanden per jaar in het Zwitserse Mendrizio te werken kon hem niet hinderen. Na verloop van tijd werkten een aantal Belgische gieters met de verloren-was-techniek. Bijgevolg liet Grard vanaf de 7O-iger jaren z'n werk in Aalst gieten, hier werkte hij samen met Jem Marginet, de huidige verantwoordelijke voor de gieterij van de Stichting.

Het bezit van een eigen gieterij met een vast team medewerkers, onder leiding van Francine Van Mieghem, staat borg voor de kwaliteit en de continuiteit binnen het oeuvre van George Grard. De bronzen exemplaren die de Stichting George Grard sedert 1995 giet dienen in de eerste plaats om de eigen collectie verder uit te breiden. De gieterij goot een reeks multipels naar een kleine studie van Grard: de inkomsten die hieruit volgen worden aangewend voor het onderhoud en de verdere uitbouw van de Stichting George Grard.

Zoals bij de grafische kunsten kan de beeldhouwer die zijn oeuvre in brons giet op verschillende exemplaren werken. Over de gebruiken en de wetgeving betreffende de genummerde originelen doen veel misverstanden de ronde. Wettelijk gezien kunnen tot 12 exemplaren van een beeld gegoten worden, alle 12 worden aanzien als originelen. Veel beelden werden tijdens het leven van George Grard slechts een aantal keer gegoten, vandaar de grote bezorgdheid die hij op het einde van z'n leven formuleerde. De Stichting George Grard ziet het ook als een van haar taken om de kunstliefhebber correct te informeren aangaande deze kwestie. Uit de contacten die de Stichting George Grard de voorbije jaren had met het publiek bleek een grote nieuwsgierigheid naar het bronsgieten volgens het verloren-was-procede. Voor een buitenstaander kan deze complexe techniek enkel begrijpelijk worden indien alle fases aanschouwelijk zijn. Door de ateliers open te stellen bij de geleide bezoeken kan de bezoeker inzicht verwerven in deze tijdrovende techniek die slechts kwaliteit aflevert indien ervaring en vakmanschap aanwezig is. Educatieve panelen en maquettes schetsen een concreet beeld van de opeenvolgende etappes. Uiteraard kan het meest tot de verbeelding sprekende moment waarop de kokende brons gegoten wordt ook gevolgd worden. Door ruimer aandacht te besteden aan het gehele proces schrijft de Stichting de werking van haar gieterij in binnen het kader van haar educatieve werking omtrent de beeldhouwkunst in een ruimere context.

De verloren-was-techniek: een korte schets.

Het werken volgens het procédé van de verloren was impliceert dat men een identiek beeld in was maakt. Op de oorspronkelijke gips maakt men een mal waarvan de verschillende delen met vloeibare was ingestreken worden. De dikte van de was dient zo egaal mogelijk te zijn omdat hierdoor de dikte van de brons bepaald wordt. Vervolgens zet men de holle delen van de afgekoelde was aan elkaar en de kunstenaar of de mouleur kan dan vorm en oppervlaktebehandeling controleren en indien nodig het wassen beeld herwerken. Op dit beeld brengt men, in dezelfde materie, giet- en luchtkanalen aan. De volgende stap bestaat erin dat men in en rond het wassen beeld speciale bakaarde aanbrengt en het geheel in een oven op hoge temperaturen uitstookt zodat de aarde gebakken wordt en de was volledig verdampt of wegsmelt. De uitdrukking "verloren was" slaat op het feit dat het wassen beeld letterlijk in rook opgaat. In de lege tussenruimte die door het uitstoken ontstaat, wordt vervolgens vloeibare brons gegoten.